slider.jpgslajder.jpgslajder_mikuła-2.jpg

dla pacjentĂłw

lęk

Zaburzenia lękowe w postaci fobii

W tej grupie zaburzeń lęk wywoływany jest tylko lub przede wszystkim przez pewne określone sytuacje, które nie są aktualnie niebezpieczne. w następstwie tego jednostka w charakterystyczny sposób unika tych sytuacji, a zetknąwszy się z nimi znosi je z przerażeniem. Obawy pacjenta mogą koncentrować się na pojedynczych doznaniach, jak "bicie serca" lub uczucie omdlewania i są często powiązane z wtórnym lękiem przed śmiercią, utratą kontroli nad postępowaniem czy przed chorobą psychiczną. Sama myśl o znalezieniu się w sytuacji fobicznej powoduje zazwyczaj wystąpienie lęku antycypacyjnego. Lęk fobiczny często współwystępuje z depresją. Odpowiedź na to, czy należy postawić oba rozpoznania: lęku fobicznego i epizodu depresyjnego, czy też tylko jedno, zależy od przebiegu tych dwóch zaburzeń w czasie, od diagnozy różnicowej oraz zamierzeń terapeutycznych w czasie badania.

 

Agorafobia

—Termin ten oznacza wyraźnie określoną grupę fobii obejmujących strach przed wyjściem z domu, wejściem do sklepu, przed tłumem i miejscami publicznymi, czy przed samotnym podróżowaniem pociągiem, autobusem lub samolotem. Częstą cechą zarówno obecnego, jak i poprzednich epizodów jest występowanie lęku napadowego (lęku panicznego). Jako dodatkowe cechy zaburzenia spotyka się również często objawy depresyjne, natręctwa i fobie społeczne. Unikanie sytuacji fobicznych zdarza się nierzadko, i w związku z tym niektórzy pacjenci nie mają doświadczeń z intensywnym lękiem. 
 

Fobie społeczne 

—Zaburzenie to polega na strachu przed oceną innych ludzi, który prowadzi do unikania sytuacji społecznych. Bardziej uogólnione fobie społeczne zwykle wiążą się z niską samooceną i strachem przed krytyką. Mogą się przejawiać jako skargi na czerwienienie się, drżenie rąk, nudności lub parcie na mocz. Pacjent często bywa przekonany, że te wtórne przejawy lęku stanowią pierwotny problem. Objawy mogą nasilać się aż do napadu lęku panicznego. 
 

Specyficzne postacie fobii 

—Są to fobie ograniczone do bardzo specyficznych sytuacji, jak przebywanie w pobliżu niektórych zwierząt, wysokość, burza z piorunami, ciemność, lot samolotem, zamknięte przestrzenie, korzystanie z publicznych toalet, jedzenie pewnych pokarmów, wizyta u dentysty, widok krwi czy ran. Choć sytuacja wywołująca jest wyraźnie określona, kontakt z nią może wywołać napad paniki, jak w agorafobii czy w fobiach społecznych. 
 

Zaburzenie lękowe z napadami lęku 

—Istotną cechą tego zaburzenia są nawracające napady ostrego lęku (stany paniki), które nie są ograniczone do jakiejś szczególnej sytuacji czy okoliczności, a więc niemożliwe do przewidzenia. Jak w innych zaburzeniach lękowych, podstawowe objawy obejmują nagłe wystąpienie przyspieszonego bicia serca, bólu w klatce piersiowej, zawrotów głowy, uczucie duszności, poczucie obcości własnej osoby (depersonalizacja) lub otoczenia (derealizacja). Często występuje wtórny strach przed śmiercią, utratą kontroli czy chorobą psychiczną. Nie należy stawiać rozpoznania lęku panicznego jako rozpoznania podstawowego, jeżeli u pacjenta w okresie pojawienia się napadów paniki stwierdzono zaburzenie depresyjne; w takim wypadku napady lękowe są prawdopodobnie wtórne w stosunku do depresji. 
 

Zaburzenie lękowe uogólnione 

—Podstawową cechą jest tu uogólniony i uporczywy lęk nie związany z sytuacjami zewnętrznymi (lęk "wolnopłynący"). Dominujące objawy są zróżnicowane. Obejmują one skargi na stałe uczucie zdenerwowania, drżenie, napięcie mięśniowe, pocenie się, zawroty głowy, przyspieszone bicie serca i uczucie "niepokoju" w nadbrzuszu. Pacjent często wypowiada obawy, że sam lub ktoś z jego bliskich wkrótce zachoruje lub będzie miał wypadek
 
 
 

 

 

 



Wyświetleń: 124
en