slider.jpgslajder.jpgslajder_mikuła-2.jpg

dla pacjentĂłw

Schizofrenia

—Zaburzenia schizofreniczne cechują się, w ogólności, podstawowymi i charakterystycznymi zakłóceniami myślenia i spostrzegania oraz niedostosowanym i spłyconym afektem. Jasna świadomość i sprawność intelektu są zwykle zachowane, choć z czasem mogą powstawać pewne deficyty poznawcze. Najważniejsze przejawy psychopatologiczne obejmują: echo myśli, nasyłanie oraz zabieranie myśli, rozgłaśnianie (odsłonięcie) myśli, spostrzeżenie urojeniowe oraz urojenia oddziaływania, wpływu i owładnięcia, głosy omamowe komentujące lub dyskutujące o pacjencie w trzeciej osobie, zaburzenia myślenia i objawy negatywne.

Przebieg zaburzeń schizofrenicznych może być albo ciągły, albo epizodyczny, z postępującym lub stabilnym deficytem, lub też mogą tu być jeden, lub więcej epizodów z pełną, lub częściową remisją. 
 

—Częstość występowania schizofrenii:

—ryzyko zachorowania w ciągu życia na tą chorobę wynosi 1%
—w takim samym stopniu dotyka kobiet i mężczyzn
—Różnice płciowe dotyczą wieku, w jakim choroba się rozpoczyna:
—u mężczyzn początek schizofrenii zaczyna się wcześniej, tj. pomiędzy 15 – 25 rokiem życia, niż u kobiet, u których choroba ta pojawia się w wieku 25 – 35 lat.
—różnice w występowaniu schizofrenii dotyczą także statusu społeczno – ekonomicznego:
—w warstwach uboższych społeczeństwa jest największy odsetek schizofreników (jest to najprawdopodobniej spowodowane samą chorobą, tzn. to choroba powoduje, że osoba zmienia na niższy swój status ekonomiczny: na skutek schizofrenii wiele osób traci pracę, relację z innymi ludźmi, z najbliższymi)
—
W rozwoju choroby ważny jest jej początek: im wcześniej osoba zachoruje, im wcześniej pojawią się charakterystyczne dla niej objawy, tym gorzej.

Schizofrenia dziecięca: dotyczy ok. 0,5 – 1 % dzieci
 

Schizofrenia paranoidalna F20.0

 
W schizofrenii paranoidalnej dominują względnie trwałe urojenia, często paranoidalne, którym zwykle towarzyszą omamy, w szczególności słuchowe i inne zaburzenia postrzegania. Zaburzenia afektu, woli i mowy oraz objawy katatoniczne są albo nieobecne, albo względnie niepozorne
 
 
 

Schizofrenia hebefreniczna F20.1

—W tej postaci schizofrenii zmiany afektywne są bardzo nasilone, urojenia i omamy - zwiewne i urywkowe, zachowania - nieodpowiedzialne i nieprzewidywalne, a manieryzmy - powszednie. Nastrój jest płytki i niedostosowany, myślenie jest zdezorganizowane, a mowa - rozkojarzona. Występuje tendencja do społecznej izolacji. Rokowanie jest zwykle złe, z powodu gwałtownego rozwoju objawów "negatywnych", w szczególności - spłycenia afektu i braku woli. w zwykłych warunkach hebefrenia powinna być rozpoznawana jedynie w okresie dorastania lub u młodych dorosłych. 
 

Schizofrenia katatoniczna F20.2

 
—W schizofrenii katatonicznej dominują nasilone zaburzenia psychomotoryczne, oscylujące między takimi skrajnościami jak pobudzenie i osłupienie lub automatyczna uległość i negatywizm. Nienaturalne postawy i pozycje ciała mogą utrzymywać się przez długie okresy. Uderzającą cechą tego stanu mogą być epizody gwałtownego pobudzenia. Objawy katatoniczne mogą łączyć się ze stanami podobnymi do snu (oneroidalnymi) - z wyrazistymi omamami scenicznymi. 
 

Schizofrenia niezróżnicowana F20.3

—Stany psychotyczne spełniają tu ogólne kryteria diagnostyczne schizofrenii, lecz nie przypominają żadnej z postaci F20.0-F20.2, lub ujawniają cechy więcej niż jednej kategorii bez wyraźnej przewagi cech diagnostycznych któregokolwiek z charakterystycznych zespołów. 
 
 

Depresja poschizofreniczna F20.4

—Depresja ta przejawia się w epizodzie depresyjnym, czasem przedłużonym, który następuje po psychozie schizofrenicznej. Niektóre objawy schizofreniczne, czy to "pozytywne", czy "negatywne", powinny jeszcze występować, lecz nie dominują już w obrazie klinicznym. Tego rodzaju zaburzenia depresyjne wiążą się ze zwiększonym ryzykiem samobójstwa. Jeżeli u pacjenta nie ma już żadnych objawów schizofrenicznych, należy rozpoznać epizod depresyjny (F32.-). Jeżeli objawy schizofreniczne są nadal wyraziste i nasilone, należy rozpoznać właściwą postać schizofrenii (F20.0-F20.3). 
 

Schizofrenia rezydualna F20.5

 
—Terminem tym określa się przewlekły etap rozwoju schizofrenii, w którym nastąpił wyraźny postęp psychozy od etapu wczesnego do etapu późnego nacechowanego długotrwającymi, choć nie zawsze nieodwracalnymi, objawami "negatywnymi". Do tych objawów zalicza się: spowolnienie psychomotoryczne, ograniczenie aktywności, spłycenie afektu, bierność i brak inicjatywy, zubożenie ilości i treści wypowiedzi, upośledzenia komunikacji pozawerbalnej, kontaktu wzrokowego, modulacji głosu i postawy ciała, niedostateczna dbałość o siebie i ubóstwo zachowań społecznych
 

Schizofrenia prosta F20.6

—Zaburzenie to odznacza się powolnym, lecz postępującym rozwojem dziwactw w sposobie zachowania i niezdolnością do spełniania wymagań społecznych oraz całościowym spadkiem sprawności. Charakterystyczne "negatywne" objawy rezydualnej schizofrenii (np. spłycenie afektu, brak woli) rozwijają się bez jakichkolwiek poprzedzających widocznych objawów psychotycznych. 


Wyświetleń: 127
en